Lau van Ravens (derde van links) voor aanvang van de belangrijkste wedstrijd in zijn carrrière. Schotland – Engeland voor 134.000 toeschouwers. In Europa een record.

Door LEO BLANK


Het overlijden van oud-topscheidsrechter Lau van Ravens (96) op 23 oktober dit jaar raakte collega Jan Keizer diep. “Ik was er stil van. Ik herinner me Lau met grote bewondering en diepe genegenheid.”


De 78-jarige oud-scheidsrechter uit Volendam ging in de jaren zeventig diverse keren voor internationale wedstrijden op pad met zijn illustere collega. Keizer: “Toen werden topscheidsrechters uit een land als trio aangesteld. Ik kan me een belangrijke kwalificatiewedstrijd voor het Europees kampioenschap herinneren in Wenen, tussen Oostenrijk en Italië. Van Ravens had de leiding, Jan Beck en ik liepen met de vlag langs de lijn. Lau was een hele gedecideerde arbiter met een enorm loopvermogen en een fabelachtige conditie. Niets ontging hem op het veld.”


Internationale lijst

Niet alleen in het buitenland, ook in Nederland zagen Keizer en Van Ravens elkaar destijds regelmatig. Al was het maar tijdens de maandelijkse bijeenkomsten in Zeist. ,,Ik kwam op de internationale lijst op het moment dat Lau daarvan verdween. In 1986 floot ik op het WK in Mexico. Zestien jaar daarvoor had Van Ravens in hetzelfde land de leiding over twee duels tijdens een vorig WK.”


Jan Keizer keek niet op tegen zijn beroemde collega: “Ik had wel veel respect voor hem en wat hij allemaal had bereikt.

Conditioneel, technisch en tactisch was Lau ijzersterk. Een van

de beste scheidsrechters die Nederland heeft gekend. Ik heb ook veel van hem geleerd, bijvoorbeeld welke positie je moest kiezen in bepaalde spelsituaties of bijvoorbeeld bij een doelschop van de keeper.”

Jan Keizer denkt nog regelmatig aan zijn vorige maand overleden collega als hij op weg naar de kerk in zijn woonplaats langs het stadion loopt van FC Volendam: “Op een muur staat een levensgrote foto van een spelfragment uit de wedstrijd Volendam – Sportclub Enschede. Lau zie je daarop als scheidsrechter. Prachtig toch?”


Schotland-Engeland

Lau van Ravens overleed op 96-jarige leeftijd in Rijswijk. In de jaren zestig en zeventig leidde hij 68 internationale wedstrijden, waaronder Schotland-Engeland voor 134.000 toeschouwers op Hampden Park. In 1957 debuteerde hij in het betaald voetbal, zijn internationale entree was in 1966 tijdens de ontmoeting DDR – Zweden.

Drie jaar later volgde de Europese finale voor bekerwinnaars tussen Barcelona en Slovan Bratislava. Op het WK in Mexico in 1970 werd hij aangesteld voor de wedstrijden Marokko – West-Duitsland en Sovjet-Unie – Uruguay. Een jaar later viel hij in Eindhoven tijdens de halve finale Europa Cup II tussen PSV en Real Madrid in voor grensrechter David Barrett, die was getroffen door een bierblikje uit het publiek. Een jaar later floot Van Ravens de tweede finale van de UEFA-Cup tussen Tottenham Hotspur en Wolverhampton Wanderers.

Bekerfinales

In Nederland kreeg hij de bekerfinales van 1967 en 1971 toegewezen. Die laatste tussen Ajax en Sparta moest worden overgespeeld omdat de eerste in een gelijkspel eindigde. Beide ploegen stonden erop dat ook de tweede ontmoeting onder leiding van Lau van Ravens moest staan. De KNVB willigde dat verzoek in.

Van Ravens kreeg twee keer leeftijdsdispensatie van de bond en mocht daardoor twee jaar extra doorgaan. In 1972 hield hij er definitief mee op. Daarna maakte hij zich verdienstelijk als waarnemer en rapporteur. In 2004 floot hij op tachtigjarige leeftijd een ontmoeting tussen oud-voetballers ter gelegenheid van het vijftigjarig jubileum van het betaald voetbal in Nederland.


Legendarische ‘blunders’

Lau van Ravens heeft twee legendarische blunders op zijn naam staan. In 1971 floot hij de wedstrijd Sporting Lissabon – Glasgow Rangers in de Europa Cup voor bekerwinnaars. Thuis hadden de Schotten gewonnen met 3-2. In Portugal eindigde de ontmoeting ook in 3-2.

Dus werd er verlengd. Daarin scoorden beide ploegen één keer. Van Ravens liet strafschoppen nemen, maar was vergeten dat uit gescoorde doelpunten dubbel tellen. Glasgow Rangers was eigenlijk winnaar, maar de Portugezen gingen ten onrechte door omdat zij de strafschoppen beter namen.

Jan Keizer voor zijn woning in Volendam.

Een andere memorabele fout deed zich voor op het WK 1970 in Mexico tijdens Marokko – West-Duitsland in de poulefase. De Afrikanen leidden bij rust verrassend met 0-1. Bij aanvang van de tweede helft liet Marokko lang op zich wachten. De Duitsers stonden al minuten op het veld. Van Ravens was het getreuzel blijkbaar ook beu en liet aftrappen door de oosterburen. Achteraf bleek dat de keeper van Marokko nog in de kleedkamer zat. Het liep voor de leidsman af met een sisser, want de Duitsers scoorden niet in die halve minuut dat het Marokkaanse doel onbemand was. Naderhand kreeg de Nederlander in de kwartfinale Sovjet-Unie – Uruguay toegewezen.


In het septembernummer van 2015 besteedde De Scheidsrechter in de rubriek Toppers van Toen uitgebreid aandacht aan Van Ravens. Dit artikel is nog steeds terug te lezen via:

De scheidsrechter no.6 2015


Lau van Ravens in 2015.

Kikkerincident

In de jaren ’70 werd Van Ravens bekend bij het tv-kijkend publiek in Nederland. In een documentaire over hem werd hij de hele wedstrijd gevolgd door een camera met microfoon. Een heel bijzondere vorm van waarneming voor die tijd; het was reality-tv avant la lettre. In het heetst van de strijd werd hij door een van de spelers voor kikker uitgemaakt. Daar maakte hij zich erg boos over en met stemverheffing stuurde hij de dader uit het veld (rode kaarten werden toen nog niet gegeven). Heel duidelijk sprak hij de woorden: “Ik ben geen kikker. D’r uit!” Maar Van Ravens stuurde de verkeerde speler uit het veld. Heel tv-kijkend Nederland (er waren toen nog maar twee zenders) was er getuige van dat de wanhopige speler soebattend smeekte om zijn beslissing te herzien. Maar Van Ravens was onverbiddelijk en stuurde de verkeerde speler uit het veld.